" Ήταν μια φορά ένας αγρότης χοντρός και άσχημος που είχε ερωτευτεί (φυσικά!) μια πριγκίπισσα ξανθιά και πανέμορφη...
Μια μέρα, η πριγκίπισσα-κανείς δεν ξέρεις γιατί- έδωσε ένα φιλί στον χοντρό άσχημο αγρότη...
Και ως δια μαγείας, αυτός μεταμορφώθηκε σε έναν κομψό και λυγερόκορμο πρίγκιπα.
(Τουλάχιστον,έτσι τον έβλεπε αυτή...)
(Τουλάχιστον,έτσι αισθανόταν αυτός...)"
Πολλές φορές μια ματιά,ένα χαμόγελο, ένα φιλί μπορούν να αλλάξουν αμέσως τον τρόπο που βλέπουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας. Από την μια στιγμή στην άλλη νιώθεις ένα τσίμπημα στην καρδιά, έναν κόμπο στο στομάχι και κυκλοφορείς με ένα χαζό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Όλοι το βλέπουν, όλοι το καταλαβαίνουν και όλοι το ξέρουν,αφού ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται. Μόνο εσύ αρνείσαι πεισματικά να το παραδεχτείς,γιατί δεν θες να δείξεις αυτή σου την αδυναμία.
Όμως αλήθεια είναι αδυναμία τελικά, να νιώθεις κάτι τόσο όμορφο; Κάτι τόσο φυσιολογικό;
Πιστεύω ότι αδύναμος είναι αυτός που δεν μπορεί να νιώσει κάτι τέτοιο, γιατί φοβάται να πληγωθεί,βάζοντας τον εαυτό του πάνω από όλα. ΝΑΙ ο εγωιστής είναι αδύναμος!!! Όντας ερωτευμένη σε υπερβολικό βαθμό,έμαθα πως πρέπει πάνω απ' όλα να καταπατάς το "ΕΓΩ" σου. Να κάνεις θυσίες αλλά και υποχωρήσεις. Βέβαια υπάρχει μεγάλη περίπτωση αυτό το αίσθημα να μην είναι αμοιβαίο, οπότε εκέι υπάρχει θέμα. Αλλά όπως και να έχει, ακόμ και αν πάψει κάποια στιγμή όλο αυτό να υπάρχει μόνο και μόνο το γεγονός ότι ένιωσες κάτι τόσο ισχυρό σε καθιστά πλουσιότερο και δυνατοτέρο συναισθηματικά. Συνήθως δεν υπάρχει happy end και αυτό σημαίνει πόνος και πολλά δάκρυα. Ώρες στα τηλέφωνα με φίλους, ψάχνοντας κάποιο λόγο ουσιαστικό (ακόμα και ειλικρινής να ήταν ο άλλος απέναντί σου,πάντα θα βλέπεις συνομοσίες- ναι είναι φυσιολογικό εν μέρει και αυτο)
Όταν ξεπεραστεί λοιπόν αυτό το πρώτο "σοκ" δύο πράγματα σου απομένουν να κάνεις. Είτε να πάς να παρακάτω, είτε να το κυνηγίσεις όσο μπορεις. Ανάλογα με την περίσταση πάντα. Εγώ ήμουν από τους ανθρώπους που πήγαινα παρακάτω. Είναι η ευκολότερη λύση ούτως ή άλλως. Μπορεί κάποιες φορές να θέλει περισσότερο χρόνο αλλά συνήθως κατάφερνες αυτό που θες. Ε σε πίανει και λίγο ο εγωισμός σου,σκέφτεσαι οτι "υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές...". Δεν θέλει και πολύ. Αλλά έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή,που δεν μπορείς ή δεν θες να πάς παρακάτω. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι γνωστό ότι "ο επιμένων νικά". Καλείσαι να παλέψεις και να διεκδικήσεις αυτό που θες. Κακά τα ψέματα είναι το πιθανότερο να μην καταφέρεις τίποτα αλλά δεν νομίζω ότι έχει και μεγάλη σημασία αυτό. Κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς εξαντλώντας και την παραμικρή πιθανότητα να επιτευχθεί ο στόχος σου.Και ο Θεός βοηθός μετά!!!
Μια μέρα, η πριγκίπισσα-κανείς δεν ξέρεις γιατί- έδωσε ένα φιλί στον χοντρό άσχημο αγρότη...
Και ως δια μαγείας, αυτός μεταμορφώθηκε σε έναν κομψό και λυγερόκορμο πρίγκιπα.
(Τουλάχιστον,έτσι τον έβλεπε αυτή...)
(Τουλάχιστον,έτσι αισθανόταν αυτός...)"
Πολλές φορές μια ματιά,ένα χαμόγελο, ένα φιλί μπορούν να αλλάξουν αμέσως τον τρόπο που βλέπουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας. Από την μια στιγμή στην άλλη νιώθεις ένα τσίμπημα στην καρδιά, έναν κόμπο στο στομάχι και κυκλοφορείς με ένα χαζό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Όλοι το βλέπουν, όλοι το καταλαβαίνουν και όλοι το ξέρουν,αφού ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται. Μόνο εσύ αρνείσαι πεισματικά να το παραδεχτείς,γιατί δεν θες να δείξεις αυτή σου την αδυναμία.
Όμως αλήθεια είναι αδυναμία τελικά, να νιώθεις κάτι τόσο όμορφο; Κάτι τόσο φυσιολογικό;
Πιστεύω ότι αδύναμος είναι αυτός που δεν μπορεί να νιώσει κάτι τέτοιο, γιατί φοβάται να πληγωθεί,βάζοντας τον εαυτό του πάνω από όλα. ΝΑΙ ο εγωιστής είναι αδύναμος!!! Όντας ερωτευμένη σε υπερβολικό βαθμό,έμαθα πως πρέπει πάνω απ' όλα να καταπατάς το "ΕΓΩ" σου. Να κάνεις θυσίες αλλά και υποχωρήσεις. Βέβαια υπάρχει μεγάλη περίπτωση αυτό το αίσθημα να μην είναι αμοιβαίο, οπότε εκέι υπάρχει θέμα. Αλλά όπως και να έχει, ακόμ και αν πάψει κάποια στιγμή όλο αυτό να υπάρχει μόνο και μόνο το γεγονός ότι ένιωσες κάτι τόσο ισχυρό σε καθιστά πλουσιότερο και δυνατοτέρο συναισθηματικά. Συνήθως δεν υπάρχει happy end και αυτό σημαίνει πόνος και πολλά δάκρυα. Ώρες στα τηλέφωνα με φίλους, ψάχνοντας κάποιο λόγο ουσιαστικό (ακόμα και ειλικρινής να ήταν ο άλλος απέναντί σου,πάντα θα βλέπεις συνομοσίες- ναι είναι φυσιολογικό εν μέρει και αυτο)
Όταν ξεπεραστεί λοιπόν αυτό το πρώτο "σοκ" δύο πράγματα σου απομένουν να κάνεις. Είτε να πάς να παρακάτω, είτε να το κυνηγίσεις όσο μπορεις. Ανάλογα με την περίσταση πάντα. Εγώ ήμουν από τους ανθρώπους που πήγαινα παρακάτω. Είναι η ευκολότερη λύση ούτως ή άλλως. Μπορεί κάποιες φορές να θέλει περισσότερο χρόνο αλλά συνήθως κατάφερνες αυτό που θες. Ε σε πίανει και λίγο ο εγωισμός σου,σκέφτεσαι οτι "υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές...". Δεν θέλει και πολύ. Αλλά έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή,που δεν μπορείς ή δεν θες να πάς παρακάτω. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι γνωστό ότι "ο επιμένων νικά". Καλείσαι να παλέψεις και να διεκδικήσεις αυτό που θες. Κακά τα ψέματα είναι το πιθανότερο να μην καταφέρεις τίποτα αλλά δεν νομίζω ότι έχει και μεγάλη σημασία αυτό. Κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς εξαντλώντας και την παραμικρή πιθανότητα να επιτευχθεί ο στόχος σου.Και ο Θεός βοηθός μετά!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου