Χαμένη Αθωότητα

Όταν είσαι μικρός όλα σου φαίνονται απλά.
Χωρίς ευθύνες.
Ξαφνικά καλείσαι να ωριμάσεις.
Όχι απο δική σου επιλογή.Κατά λάθος.
Ένα ατυχές γεγονός μπορεί να σε αλλάξει.
Να σε στιγματίσει.
Και έτσι αλλάζει όλη σου η ζωή.
Πρέπει να σταθείς στα πόδια σου.
Και να φερθείς σαν ενήλικος.
Σαν ενήλικος;
Μα τι λέω;
Είσαι ακόμα παιδί.
Θα μεγαλώσεις και εσύ.
Θα μάθεις...
Να μάθεις;
Τι να μάθεις;
Η ζωή σου έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα.
Και ακόμα το "πληρώνεις".
Ήρθε η ώρα να πολεμίσεις.
Και θα το κάνεις.
Σε αυτή τη μάχη δεν είσαι μόνος.
Θα έχεις άτομα που νοιάζονται για σένα.
Άνοιξε τα μάτια σου και δες.
Όχι, όχι μην κοιτάς απλά τριγύρω.
ΔΕΣ


*Για σένα που έχασες πολλά, αλλά έχεις πολλά να δώσεις, ΠΟΛΛΑ ακόμα...

Η πρώτη εντύπωση είναι που μετράει... Ή μήπως όχι;

Τις περισσότερες φορές όταν βλέπεις ένα άτομο δημιουργείται στο μυαλό σου,αυτόματα σχεδόν, η λεγόμενη "πρώτη εντύπωση". Συνήθως αυτή η πρώτη εντύπωση είναι και η σωστή. ΣΥΝΗΘΩΣ. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όπως εξαιρέσεις υπάρχουν και για όλα τα πράγματα. Όλοι έχουμε πει οτι δεν θα κάνουμε πράγματα και όμως τα κάναμε. Είναι αυτό το ποτέ μην λές ποτέ. Η ζωή όμως, τα φέρνει που αναγκαζόμαστε να αναιρέσουμε πράγματα για τα οποία είμασταν κατηγορηματικοί και πλέον οι λέξεις "ποτέ" και "πάντα" είναι απαγορευτικές.

Ας επιστρέψω στην αρχή γιατί ξέφυγα. Όπως έλεγα η πρώτη εντύπωση είναι ΣΥΝΗΘΩΣ η σωστή. Αλλά ενδέχεται να κάνεις και λάθος. Κατά κάποιο τρόπο όλοι έχουμε πέσει "θύματα" αυτής της πρώτης εντύπωσης και κάποιες φορές μάλιστα όχι με την κακή έννοια. Απλά όταν βλέπεις κάποιον για πρώτη φορά και έχεις ακούσει 2-3 ιστορίες(που κάθε άλλο παρά θετικές μπορείς να πεις ότι είναι) οι οποίες τον αφορούν,δεν μπορείς να πεις ότι δεν είσαι καχύποπτος ή αρνητικά προκατειλημμένος. Ο καθένας θα ήταν (όχι δεν δικιολογούμαι). Και έρχεται η στιγμή που απλά συναντάς αυτόν τον άνθρωπο και πιάνετε την κουβέντα (με την προκατάληψη να δεσπόζει). Όσο περνάει ο χρόνος και ανταλλάζεις απόψεις με τον άλλο αρχίζεις και αναρωτιέσαι μήπως τον αδίκησες τελικά, γιατί δεν είναι αυτο που πίστευες. Μετά το τέλος της συνάντησης μια ερώτηση είναι καρφωμένη στο μυαλό σου. "Οι άλλοι έκαναν λάθος ή εγώ;" Μετά λοιπόν από πολύ σκέψη και συζητήσεις επί συζητήσεων κατέληξα στο ότι ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατη προσωπικότητα και πως και εγώ και οι άλλοι έχουμε δίκιο. Ο καθένας συμπεριφέρεται διαφορετικά στον κάθε άνθρωπο που συναντά χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά διπρόσωπο ή οτιδήποτε. Απλά είναι εντελώς φυσιολογικό ο καθένας να φέρεται αλλιώς στον φίλο του,αλλιώς σε έναν απλό γνωστό, αλλιώς μέσα στη σχέση του και αλλιώς στον μπακάλη. Αυτό είναι το λεγόμενο καμουφλάζ και αποτελέι κατ'εμέ βασικό κανόνα επιβίωσης. Τις περισσότερες φορές μάλιστα οι εκλπήξεις είναι πολύ μεγάλες. Π.χ δεν είναι λίγες οι φορές που νεαρά άτομα(ανεξαρτήτως φύλου) να έχουν κάποια μπλεξίματα και οι γύρω γύρω (κυρίως γιαγιάδες) να λένε το κλασσικό "Μα ήταν καλό παιδί." ή το αντίστροφο. Δηλαδή κάποιος να φαίνεται και να δείχνει την εικόνα του "κωλόπαιδου" αλλά στην πραγματικότητα να είναι ένα κομμάτι μάλαμα (αν και η δεύτερη περίπτωση είναι η πλέον σπάνια σήμερα,αυτό δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει). Άρα είναι πολύ καλύτερο, κατά την άποψή μου, κάποιος να έχει τη δική του προσωπική άποψη για κάποιον -αφού πρώτα έχει συναναστραφεί μαζί του- ακόμα και αν αυτή η άποψη δεν είναι θετική, παρά να παρασυρθεί από άλλους και να καταλήξει να χάνει πολύτιμο χρόνο,με κάποιον που ισως αξίζει κάτι παραπάνω!

Déjà vu

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που για κάποιο λόγο νομίζουμε ότι τις έχουμε ξαναζήσει. Είτε στον ύπνο μας, είτε ακόμα χειρότερα στον ξύπνιο μας. Καθημερινά λοιπόν ζούμε καταστάσεις που μοιάζουν με άλλες και γνωρίζουμε ανθρώπους που μοιάζουν με άλλους. Είναι αυτό που λένε ότι η ζωή κάνει κύκλους. Δεν το πίστευα μέχρι πρότινος. Αλλά είναι μεγάλη αλήθεια και τελικά έπαψα να πιστεύω σε συμπτώσεις. Αν το καλοσκεφτείς όλοι ζούμε την κάποιες ιστορίες και αυτές επαναλαμβάνονται με εμάς πάντα βασικό πρόσωπο και άλλους συμπρωταγωνιστές. Και η παγίδα είναι στο ότι όλα δείχνουν ότι μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές οι καταστάσεις αλλά τελικά αποδεικνύονται τόσο ίδιες. Και στο τέλος βρίσκεσαι θεατής στο ίδιο έργο, χωρίς καν να μπορέσεις να αλλάξεις το παραμικρό στο σενάριο και αυτός ο φαύλος κύκλος δεν τελειώνει ποτέ. Απλά κάποια στιγμή πρέπει να το καταλάβεις και να πεις "ΤΕΛΟΣ". Μόλις το πεις αυτό, τότε είναι που μπορείς να διαχειριστείς διαφορετικά την κατάσταση και να τελειώσεις μια και καλή αυτό τον κύκλο. Αλλά ως τότε απλά κάνεις τα ίδια λάθη. Όπως πολύ σοφά μου είπε κάποιος " Εμείς οι άνθρωποι επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, γιατί δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας". Και έχει δίκιο. Όταν κάνεις λάθος ο πρώτος που κατηγορείς είναι ο εαυτός σου. Όμως βιάζεσαι τόσο πολύ να πας παρακάτω(μερικές φορές δεχόμενος πίεση και από τους γύρω σου) που ξεχνάς να τα βρεις με τον εαυτό σου. Το σπουδαιότερο για έναν άνθρωπο είναι να τα έχει καλά με τον εαυτό του και πάνω απ' όλα να τον αγαπάει και να τον ακούει. Να ακούει τις ανάγκες του και τα θέλω του. Ελάχιστοι το έχουν κάνει αυτό αλλά σίγουρα είναι ό, τι καλύτερο να βρίσκεσαι σε ισορροπία με τον ίδιο σου τον εαυτό. Το να κάνεις μια φορά ένα λάθος δεν λέει κάτι. Το μετά είναι που πρέπει να διαχειριστείς σωστά. Και βέβαια να μην ξανακάνεις το ίδιο λάθος δεύτερη φορά. Είναι δύσκολο ως και αναπόφευκτο αυτό γιατί ποτέ δεν μπορείς να καταλάβεις από την αρχή που έχεις μπλεχτεί. Αυτό φαίνεται μόνο εκ του αποτελέσματος (δυστυχώς). Το μόνο λοιπόν που μπορεί κάποιος να κάνει για να αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος είναι να τα βρει με τον εαυτό του. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να είναι πιο σωτήριο και πιο ανακουφιστικό. Και όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους. Ίσως αυτά να ακούγονται τετριμμένα και μπλα μπλα μπλα, αλλά ειλικρινά όσες φορές και αν δω μπροστά μου να διαδραματίζονται κάποιες καταστάσεις πάντα αντιδρώ με τον ίδιο τρόπο και ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είμαι η μόνη που δρα έτσι, ακόμα και αν αυτό δεν είναι και τόσο παρήγορο. 

Σαββατόβραδο στην Αθήνα!

Είναι εξωπραγματικό το τι μπορεί να κάνει κάποιος ώστε να μετατρέψει ένα  "μετά βίας κουνιέμαι από το κρεβάτι μου λόγω βαρεμάρας" Σαββατόβραδο σε μια αξιομνημόνευτη νυχτερινή έξοδο. Σημασία δεν έχει το μέρος αλλά η παρέα( όχι δεν είναι μύθος αυτό). Σε παίρνει λοιπόν τηλέφωνο κάποιος που έχετε καιρό να βρεθείτε, για να βγείτε. Δέχεσαι μετά χαράς αλλά εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα. Πρόβλημα πρώτο. Το μέρος. Άπειρες ιδέες και καταλήγεις σε 3-4 μέρη. "Ωραία εδώ είμαστε" λες. Επόμενο θέμα το τι ώρα θα κανονίσετε. Γυναικοπαρέα βλέπεις οπότε ο χρόνος είναι εντελώς υποκειμενικό πράγμα. Κανονίζεις λοιπόν και ώρα( και όπως αποδείχτηκε μετά, όλοι εμφανίστηκαν στην ώρα τους!!!). Και μετά το μείζον ζήτημα που αντιμετώπισα. "ΤΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ... ". Όχι επειδή είμαι γυναίκα, αλλά επειδή με αυτόν τον κωλόκαιρο δεν μπορείς να ντυθείς και να είσαι εντάξει. Τη μια στιγμή θα ζεσταίνεσαι την άλλη θα κρυώνεις. Anyway με τα πολλά ετοιμάζεσαι και φεύγεις από το σπίτι.

Συναντάς τα υπόλοιπα μέλη της παρέας (στην ώρα τους όλοι όπως προείπα) και ξεκινάς για το σημείο Νο 1. Μετά απο κανα 20λεπτο φτάνεις. ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ. Οκ απογοητεύεσαι αλλά η αλήθεια είναι ότι έχεις και κάτι άλλο κατά νου οπότε δεν σε πολυνοιάζει. Πας στο 2ο μέρος. Πάλι πανικός (Ανάθεμα την οικονομική κρίση- κάτι τέτοια βλέπει ο αγαπητός Πάγκαλος και λέει ότι λεφτά υπάρχουν). Μετά από πολύ κουβέντα αποφασίσαμε να κάτσουμε Πανόρμου σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι (όνομα δεν θυμάμαι, όχι ότι έχει σημασία). Ήπιαμε τα ποτάκια μας κυριλέ και αποφασίσαμε να γυρίσουμε. Μετρό γιόκ. Οπότε οι λύσεις είναι 2. Ή το παίρνεις με τα πόδια ή δίνεις λεφτά στον πιο μισητό επαγγελματικό κλάδο (που ειλικρινά εύχομαι να μην πέσω ποτέ στην ανάγκη τους). Τελικά αποφασίζουμε να το κόψουμε με τα πόδια μέχρι Σύνταγμα και μετά από κει το λατρεμένω 24-7 λεωφορείο 040.

Διασχίζοντας την Κηφισίας και τη Βασιλίσσης Σοφίας 2μιση η ώρα το βράδυ και εν μέσω βροχής,μόνο ενδιαφέρον μπορεί να είναι. Ομπρέλα στο χέρι και πλήρης άγνοια κινδύνου έτσι γιατί μπορούμε! Ανακαλύψαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στο δρόμο όπως την πρεσβία της Αργεντινής  και το δικηγορικό γραφείο του προσφιλέστατου Αλέξη Κούγια. Το αξιοθαύμαστο βέβαια ήταν ότι όλη η διαδρομή αυτή έγινε τραγουδώντας όποιο καμμένο τραγούδι μας ερχόταν στο μυαλό οπότε αποκτά άλλο κύρος το να βλέπεις 3 κοπέλες μέσα στη βροχή να τραγουδανε... Και φτάνοντας λοιπον στο Σύνταγμα πήγαμε να περιμένουμε αυτό το λατρεμένο 040. Που by the way όποτε μπαίνω μέσα εύχομαι να μην έμπαινα. Και αφου περιμέναμε πάνω απο μισή ώρα να έρθει μπήκαμε τελικά μέσα. Και εκεί είναι που εξεπλάγειν πραγματικά. Τελικά τα λεωφορεία του ΟΑΣΑ έχουν εξελιχθεί. Φτάνουν σε σημείο να ανοιγουν μόνα τους τις πόρτες χωρίς καν να πατάει ο οδηγός το κουμπί και μάλιστα και όταν βρίσκεται εν κινήσει(μεγάλη Ελλάδα). Και αφού ρυθμίστηκε και αυτό το μικρόοο τεχνικό προβληματάκι με την πόρτα,με αυτοσχέδια πατέντα του οδηγού βεβαιώς βεβαίως φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας και στα ζεστά κρεβατάκια μας. Όλη αυτή  εμπειρία αυτή εκτός απο το γελιο και το ηθικό δίδαγμα του να μην κυκλοφορείς βραδυ στο Κεντρο μου αφήσε και ένα ωραιότατο κρύωμα. Α και κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω στις αγαπημένες μου φίλες γιάυτο το υπέροχο Σαββατόβραδο και να τους υπενθυμίσω πως άλλη φορά να το κανονίζουμε 2-3 μέρες νωρίτερα. Ευχαριστώ προκαταβολικά!

τύχη βουνό!

Οι περισσότεροι την καταριούνται και την βρίζουν. Άλλοι την έχουν και δεν το ξέρουν μέχρι να την χάσουν και άλλοι, ελάχιστοι, την έχουν για πάρα πολύ καιρό. Ο λόγος για την τύχη. Σημαντικός παράγοντας στην ζωή μας. Δεν αφορά μόνο τα λεγόμενα "τυχερά" παιχνίδια αλλά την καθημερινότητά μας. Η ζωή απαρτίζεται από τυχαία γεγονότα- συνήθως ασύνδετα μεταξύ τους, ή τουλάχιστον στα μάτια μας φαίνονται έτσι- που καλώς ή κακώς μας έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση.


Συνήθως είναι αυτό που λένε, "να είσαι τη σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος(και με το σωστό άνθρωπο)". Όλο το παραπάνω θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αυτό που λέμε και timing αλλά εγώ το ενσωματώνω με την τύχη. Τελικά ό,τι μας συμβαίνει μπορούμε να το προλάβουμε και να το αλλάξουμε; Μάλλον όχι. Όσο μοιρολατρικό και να ακουστεί (και τονίζω ότι κάθε άλλο παρά συμπαθώ τη μοιρολατρία!) όλα συμβαίνουν για ένα λόγο. Ναι, θα μου πεις πως το ξέρεις αυτό; Είναι απλό. Δεν το ξέρεις.


Γενικός κανόνας που ισχύει είναι ότι η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Κάτι που σημαίνει ότι γενικά στη ζωή μας θα πρέπει να κάνουμε και εμείς τις κινήσεις μας και να μην μένουμε άπραγοι σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις μας και τις επιλογές μας( και η Θεά Τύχη θα κάνει τα υπόλοιπα). Αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρκεστούμε σε αυτό. Πρέπει να κυνηγάμε ό,τι θέλουμε να πετύχουμε ανεξάρτητα από το αν μας ευνοεί η τύχη ή όχι.


Είναι πάρα πολλές οι φορές που μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν είχαμε κάνει ή δεν είχαμε κάνει κάποια πράξη. Αλλά αυτό που παίζει σπουδαιότερο ρόλο είναι το αν έχεις ή όχι την τύχη με το μέρος σου. Αν την έχεις τότε θα πεισθείς, εκ του αποτελέσματος πάντα, πως πήρες την καλύτερη δυνατή απόφαση. Αν όχι θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.


Το χειρότερο βέβαια είναι να είσαι στο σωστό μέρος, αλλά τη λάθος στιγμή. Σε πολλούς πρέπει να έχει συμβεί. Να γνωρίζεις κάπου,κάποιον άνθρωπο, ο οποίος αποδεικνύεται πως είναι ό,τι χρειάζεσαι αλλά λόγο συνθηκών και καταστάσεων αδυνατείς να τον αξιοποιήσεις. Και κάπου εκεί είναι που λες "ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΟΥ". Ναι έχει συμβεί και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Καλώς ή κακώς κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με την τύχη. είναι μια αόρατη δύναμη ένας αστάθμητος παράγοντας που μπορεί να κατευθύνει τις ζωές μας χωρίς να ξέρουμε που ακριβώς μας πάει,παρά μόνο όταν φτάσουμε στο τελικό μας προορισμό.

Απλά.... άγνωστοι!

Με την εδραίωση του facebook  στις ζωές μας, έχουν αντικατασταθεί οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν υπάρχει αμεσότητα πλέον και ο κάθε βλάκας,ηλίθιος, πέφτουλας σε κάνει add και αρχίζει τα like και τα comment. Ναι εντάξει οι περισσότεροι έτσι κάνουν. Υπάρχουν και εξαιρέσεις βεβαίως. Είναι κάποια άτομα που παλιότερα μπορεί και να τα ήξερες (φυσιογνωμικά τουλάχιστον) και δεν είχες ποτέ την ευκαιρία να τα μάθεις καλύτερα... Ώσπου κάποια στιγμή χωρίς προφανή λόγο αρχίζεις κουβέντα.

Στην αρχή είναι οι κλασικοί διάλογοι:" τι κάνεις;" , "καλά εσύ;" κτλ κτλ. Αλλά σιγά σιγά μαθαίνεις τον άλλο καλύτερα. Μαθαίνεις πράγματα που δεν περίμενες να στα πει ένας άγνωστος. Πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δεν περίμενες να ακούσεις. Και με τη σειρά σου μιλάς και εσύ. Ανοιγέσαι χωρίς να "φοβάσαι" μήπως χρησιμοποιηθούν αυτά που θα πεις εναντίον σου. Είσαι απλά ο εαυτός σου!

Είναι γεγονός τελικά. Σε άγνωστους μιλάς πιο εύκολα. Δεν σε ξέρουν και αυτό σου δίνει την δυνατότητα να ακούσεις και δυο σωστές κουβέντες. Μια αντικειμενική κρίση βρε αδερφέ. Χωρις να υπάρχει δόλος. Και το ίδιο κάνεις και εσύ. Ενδέχεται ο άλλος να αρχίσει να λέει και μπαρούφες.Αλλά αν δεν λέει; Αν τελικά πάνω κάτω έχεις τα ίδια βιώματα, τις ίδιες ανησυχίες; Είναι πολύ καλό να ξέρεις ότι κάποιος μπορεί να σε καταλάβει και ίσως να σε συμβουλεύσει. 

Kαμιά φορά όλοι έχουμε ανάγκη ένα "φρέσκο" μάτι για να αξιολογήσει τις καταστάσεις γύρω μας. Είναι εντυπωσιακό πόσο μέσα μπορεί να πέσει αυτός ο άγνωστος ή ακόμα καλύτερα πόσο καλές διαφορετικές από τις δικές μας οπτικές πάνω στο ίδιο θέμα μπορεί να δώσει. Μπορεί τα μουσικά, κινηματογραφικά κτλ γούστα να είναι εκ διαμέτρου αντίθετα αλλά αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο γιατί η συμβουλή παραμένει συμβουλή είτε έρχεται από τη μάνα σου, είτε απο τον παπά της ενορίας. Μέσα από τη συνομιλία με έναν άγνωστο το μόνο που έχεις να χάσεις είναι χρόνος. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο...

"Φίλοι" part ΙΙ

Επόμενο μεγάλο θέμα οι φίλοι-φίδια. Όλοι είχαμε τουλάχιστον έναν τέτοιο στην ζωή μας, ίσως να έχουμε ακόμα και να μην το ξέρουμε. Πολλές φορές μάλιστα βρίσκονται ακόμα μέσα στη ζωή μας και συνήθως είναι οι πιο κοντινοί μας φίλοι. Τις περισσότερες φορές οι φίλοι-φίδια  υπήρξαν πραγματικά φίλοι μας ώσπου μια στιγμή γύρισε ο διακόπτης που λένε.

Όλοι έχουμε παρατηρήσει ότι σε μια μεγάλη μας επιτυχία-χαρά ή πιο γενικά σε μια ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μας,όπου όλα μας πάνε καλά υπάρχουν κάποιοι "φίλοι" που μας προσγειώνουν ανώμαλα. Συνηθέστερες εκφράσεις; " Έλα μωρέ δεν είναι και τίποτα", " Όλα τα καλά τελειώνουν κάποτε" κτλ κτλ.  Όχι δεν είναι οι καλοί φίλοι που μας προστατεύουν για να μην πληγωθούμε αν πάει κάτι στραβά... Είναι άτομο/άτομα που ζηλεύουν και κάπου σε εκείνο το σημείο είναι που ο φίλος έχει μετατραπεί σε φίδι.


Η ζήλια είναι πολύ άσχημο συναίσθημα. Ειδικά μεταξύ φίλων, που έχεις μάθει να μοιράζεσαι τα πάντα μαζί του. Τις βαθύτερες σκέψεις σου, τα όνειρά σου, τα προβλήματά σου.Γιατί αν ο άλλος σε ζηλεύει χάνεται η ανιδιοτέλεια της φιλίας , χάνεται η εμπιστοσύνη και ο "φίλος" αρχίζει να υπονομεύει σε κοινούς γνωστούς αλλά το χειρότερο είναι ότι κάνει τα πάντα για να χάσεις ό,τι έχεις καταφέρει να κερδίσεις, γιατί ο ίδιος δεν έχει καταφέρει τίποτα αξιοσέβαστο στη ζωή του ή τουλάχιστον κάτι που θα τον έκανε να νιώθει υπερήφανος για τον εαυτό του. Αυτό έχει να κάνει είτε με υλικά αγαθά, είτε με πνευματικά αλλά ακόμα και με συναίσθημα.


Για τέτοιου είδους φίλους ισχύει το σοφό ρητό "Κράτα τους φίλους σου κοντά, αλλά τους εχθρούς σου ακόμα πιο κοντά." Σε απλά ελληνικά: όσο περισσότερα μαθαίνεις για τον αντίπαλό σου τόσο πιο εύκολο είναι να τον εξοντώσεις.Γι' αυτό αν ξαφνικά κάποιος,αλλάξει κατευθείαν συμπεριφορά καλό θα ήταν να είμαστε λίγο επιφυλακτικοί. Χωρίς όμως απαραίτητα αυτό να σημαίνει ότι είναι και φίδι. Λίγη προσοχή δεν έβλαψε κανέναν!!! 

"Φίλοι"

Όλοι μας γνωρίζουμε καθημερινά αρκετούς ανθρώπους. Άλλοι εντελώς διαφορετικοί από μας, άλλοι παρόμοιου χαρακτήρα και άλλοι ολόιδιοι με εμάς. Με κάθε άνθρωπο αναπτύσσεις άλλου επιπέδου σχέσεις. Με άλλους λες απλά ένα καλημέρα/καλησπέρα/καληνύχτα, με άλλους πας και για ένα καφέ, με άλλους είσαι όλη μέρα μαζί και σε άλλους ανοίγεις την καρδιά σου (συνήθως όσοι συμπεριλαμβάνονται στην τελευταία κατηγορία ανήκουν και στις άλλες.- anyway πάμε παρακάτω)

Επιλέγουμε λοιπόν πολύ προσεκτικά τα άτομα που θέλουμε να έχουμε κοντά μας. Πολύ κοντά μας. Αυτά τα άτομα είναι κατά κύριο λόγο διαφορετικά από μας. Άλλης φιλοσοφίας,άλλης κοσμοθεωρίας. Όμως αυτό είναι που τους καθιστά απαραίτητους στη ζωή μας. Μας δίνουν βοηθούν να λύσουμε τα προβλήματά μας βρίσκοντας την καλύτερη δυνατή λύση αφού υπάρχει πολυφωνία απόψεων. Και το καλύτερο βέβαια είναι ότι οι φίλοι, που επιλέξαμε να έχουμε δίπλα μας, μας σέβονται, μας αγαπάνε και μας δέχονται για αυτό που είμαστε. Δεν προσπαθούν να μας αλλάξουν.

Κακά τα ψέματα ο σεβασμός της προσωπικότητας του άλλου είναι μεγάλη υπόθεση. Αν δεν σου αρέσει ο χαρακτήρας κάποιου "φίλου" σου δεν είναι ανάγκη να προσπαθείς να τον αλλάξεις για να τον φέρεις στα μέτρα σου. Παίρνεις το καπελάκι σου και φεύγεις (αφού εξηγήσεις οτι δεν ταιριάζουν πλέον τα χνώτα σας ) και δεν είναι ανάγκη να πληγώσεις τον άλλο, δείχνοντάς του όλη την ώρα τα ελαττώματά του.

Και τώρα το πιο δύσκολο κομμάτι. Αν έχεις ένα φίλο (ο Θεός να τον κάνει ) που σου γαμάει τη ψυχολογία είναι περίεργη κατάσταση. Είναι απόλυτα λογικό να σε παίρνει από κάτω. Αλλά είναι κρίμα να ξεχάσεις όλα εκείνα τα άτομα που σ'αγαπούν και σε έχουν δεχτεί για αυτό που πραγματικά είσαι. Αν προσπαθήσεις να "κερδίσεις" κάποιον που δεν σε σέβεται γι'αυτο που είσαι και θέλει να σε αλλάξει  δεν μιλάμε για κέρδος. Μιλάμε για μια τρομερή απώλεια. Κερδίζεις έναν και αφήνεις πίσω σου 100 άτομα που σε γνώρισαν με ενα συγκεκριμένο χαρακτήρα και σε θέλουν έτσι. Χωρίς αλλαγές. Είναι ό,τι χειρότερο να κοιτάς το δέντρο και να χάνεις το δάσος.

Κάποια στιγμή όλοι εμπλεκόμαστε σε τέτοιες καταστάσεις. Και τότε είναι που πρέπει να πρυτανεύει το καθαρό μυαλό και η λογική σκέψη. Και αν αντιληφθούμε ότι κάποιος πάει να μας αλλάξει τον απομακρύνουμε από κοντά μας το συντομότερο δυνατό.Ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό......

τα πρωτοβρόχια...

Σήμερα έπεσαν οι πρώτες φθινοπωρινές ψιχάλες (βασικά μπόρα ήταν αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.) και πρέπει να επανέλθουμε στην πραγματικότητα. 20 Σεπτέμβρη και το καλοκαίρι του 2011 μας έχει αφήσει για τα καλά. Και τώρα επιστροφή στη ρουτίνα. Αυτή η περιόδος είναι κατά κοινή ομολογία μια περίοδος οπου ψάχνεις ταίρι για τον χείμωνα γιατί κακά τα ψέματα κρύο καιρός για δύο (ενίωτε και τρίο αλλά αυτό θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή καλά να είμαστε).

Σου περνάει από το μυαλό να βρεις αυτόν τον κάποιο να ξεχειμωνιάσεις. Αλλά δεν ξέρεις αν τελικά είναι ο κατάλληλος ή μπορεί ακόμα και εσύ ο ίδιος να μην θες κάτι "σοβαρό". Και εκεί είναι που χτυπά την πόρτα σου ένας φίλος. Ένας φίλος διαφορετικός. Ένας φίλος με benefits για να το πούμε σε απλά ελληνικά. Και ειλικρινά πιστεύω ότι τέτοιου είδους φίλους πρέπει πάντα να έχεις... Αχρείαστοι να'ναι αλλά μπορούν να λειτουργήσουν καταπληκτικά σε μια περίοδο ξηρασίας. Είναι το γνωστό "πάνω στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι". Το κακό είναι ότι το χαλάζι συνεπάγεται καταστροφές. Γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο τέτοιες φιλίες να μεταλλάσονται και απο καθαρά σαρκική αναγκη να περνάνε σε άλλα επίπεδα. (ΣΥΜΒΟΥΛΗ: αν δεν είσαι σίγουρος ότι μπορείς να αντέξεις κάτι τετοιο μην το ξεκινήσεις καν. Η κατάληξη θα είναι πολύ άσχημη). Γιατί τα αισθήματα είναι σαν τις φωτιές.ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ. Και συνηθως καίγονται οι απροετοίμαστοι.

Και ερχόμαστε το μεγάλο ερώτημα... Μπορεί ο F(uck) B(uddy) σου να γίνει ο δεσμός σου; Κατα κανόνα όχι... βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις-αλλά βρίσκονται μόνο στο σινέμα... sorry-
Είναι πολύ δύσκολο να προχωρήσει μια τέτοια σχέση γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να ξέρεις τον άλλον μέσα απο τα 5-10 βράδια που περασες μαζί του. Είναι πολύ πιο πολύπλοκο όλο αυτό. Και θέλει μεγάλη προσπάθεια για να πείσεις τον εαυτό σου ότι είναι απλά σεξ. Γιατί κάποια που θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα είναι το FB σου  και θα νιώσεις χαρά και ανυπομονησία τότε ξέρεις οτι την έχεις άσχημα και οτι το μυαλό σου,σου κάνει περίεργα παιχνίδια.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΔΗΓΙΑ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ : Όταν ξεκινάς μια τέτοια σχέση,βάλε τα όρια εσύ και να λες καθημερινά στον εαυτό σου ότι αυτό θα έχει τέλος κάποια στιγμή. Μπορεί και να την γλυτώσεις....

Nα κάτι τέτοιο...

http://www.youtube.com/watch?v=34xfcoRceeU

" Ήταν μια φορά ένας αγρότης χοντρός και άσχημος που είχε ερωτευτεί (φυσικά!) μια πριγκίπισσα ξανθιά και πανέμορφη...
Μια μέρα, η πριγκίπισσα-κανείς δεν ξέρεις γιατί- έδωσε ένα φιλί στον χοντρό άσχημο αγρότη...
Και ως δια μαγείας, αυτός μεταμορφώθηκε σε έναν κομψό και λυγερόκορμο πρίγκιπα.
(Τουλάχιστον,έτσι τον έβλεπε αυτή...)
(Τουλάχιστον,έτσι αισθανόταν αυτός...)"

Πολλές φορές μια ματιά,ένα χαμόγελο, ένα φιλί μπορούν να αλλάξουν αμέσως τον τρόπο που βλέπουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας. Από την μια στιγμή στην άλλη νιώθεις ένα τσίμπημα στην καρδιά, έναν κόμπο στο στομάχι και κυκλοφορείς με ένα χαζό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Όλοι το βλέπουν, όλοι το καταλαβαίνουν και όλοι το ξέρουν,αφού ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται. Μόνο εσύ αρνείσαι πεισματικά να το παραδεχτείς,γιατί δεν θες να δείξεις αυτή σου την αδυναμία.
Όμως αλήθεια είναι αδυναμία τελικά, να νιώθεις κάτι τόσο όμορφο; Κάτι τόσο φυσιολογικό;

Πιστεύω ότι αδύναμος είναι αυτός που δεν μπορεί να νιώσει κάτι τέτοιο, γιατί φοβάται να πληγωθεί,βάζοντας τον εαυτό του πάνω από όλα. ΝΑΙ ο εγωιστής είναι αδύναμος!!! Όντας ερωτευμένη σε υπερβολικό βαθμό,έμαθα πως πρέπει πάνω απ' όλα να καταπατάς το "ΕΓΩ" σου. Να κάνεις θυσίες αλλά και υποχωρήσεις. Βέβαια υπάρχει μεγάλη περίπτωση αυτό το αίσθημα να μην είναι αμοιβαίο, οπότε εκέι υπάρχει θέμα. Αλλά όπως και να έχει, ακόμ και αν πάψει κάποια στιγμή όλο αυτό να υπάρχει μόνο και μόνο το γεγονός ότι ένιωσες κάτι τόσο ισχυρό σε καθιστά πλουσιότερο και δυνατοτέρο συναισθηματικά. Συνήθως δεν υπάρχει happy end και αυτό σημαίνει πόνος και πολλά δάκρυα. Ώρες στα τηλέφωνα με φίλους, ψάχνοντας κάποιο λόγο ουσιαστικό (ακόμα και ειλικρινής να ήταν ο άλλος απέναντί σου,πάντα θα βλέπεις συνομοσίες- ναι είναι φυσιολογικό εν μέρει και αυτο)

Όταν ξεπεραστεί λοιπόν αυτό το πρώτο "σοκ" δύο πράγματα σου απομένουν να κάνεις. Είτε να πάς να παρακάτω, είτε να το κυνηγίσεις όσο μπορεις. Ανάλογα με την περίσταση πάντα. Εγώ ήμουν από τους ανθρώπους που πήγαινα παρακάτω. Είναι η ευκολότερη λύση ούτως ή άλλως. Μπορεί κάποιες φορές να θέλει περισσότερο χρόνο αλλά συνήθως κατάφερνες αυτό που θες. Ε σε πίανει και λίγο ο εγωισμός σου,σκέφτεσαι οτι "υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές...". Δεν θέλει και πολύ. Αλλά έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή,που δεν μπορείς ή δεν θες να πάς παρακάτω. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι γνωστό ότι "ο επιμένων νικά". Καλείσαι να παλέψεις και να διεκδικήσεις αυτό που θες. Κακά τα ψέματα είναι το πιθανότερο να μην καταφέρεις τίποτα αλλά δεν νομίζω ότι έχει και μεγάλη σημασία αυτό. Κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς εξαντλώντας και την παραμικρή πιθανότητα να επιτευχθεί ο στόχος σου.Και ο Θεός βοηθός μετά!!!

Είναι γνωστό ότι στον πόλεμο όλα επιτρέπονται! Κάτι παρόμοιο,θα μπορούσα να πω, ότι ισχύει και για το καλοκαίρι. Όσοι και να μην θέλουν να το παραδεχτούν (ίσως ανήκω και εγώ σ' αυτούς), το καλοκαίρι γίνεται ένας αέναος "πόλεμος". Όταν τα ρούχα λιγοστεύουν και το ποτό ρέει άφθονο είναι λογικό οι ηθικοί φραγμοί και οι αναστολές εξαφανίζονται ως δια μαγείας καθώς η ερωτική διάθεση ανεβαίνει στα ύψη. Οι περισσότεροι έχουν ζήσει μια τέτοια καλοκαιρινή περιπέτεια, έναν καλοκαιρινό έρωτα, και όσοι δεν έχουν ζήσει μια τέτοια κατάσταση το μόνο σίγουρο είναι ότι την αναζητούν. Το θέμα είναι για ποιο λόγο όλοι ψάχνουν κάτι τέτοιο...
Μπορεί τελικά ένας άγνωστος να σου προσφέρει κάτι παραπάνω εκτός από την σαρκική ικανοποίηση;
Οι απαντήσεις είναι πολλές και διαφορετικές.
Πολλοί αναζητούν μόνο αυτό. Αν είναι μόνο αυτό τότε πάσο. Και καλά κάνουν... Εκτός βέβαια αν υπάρχει σχέση στην μέση οπού εκεί είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Υπάρχουν και άτομα που δεν ψάχνουν μόνο να καλοπεράσουν στις διακοπές τους αλλά ενδέχεται να ψάχνουν και το έτερον τους ήμισυ. Σε αυτή την περίπτωση ο Θεός να τους φυλάει γιατί το πιθανότερο είναι να γνωρίσουν κάποιον και στην τελική να μείνουν.... σύξυλοι!!Και το χειρότερο είναι πως αν τελικά δεν μείνουν σύξυλοι, αν η σχέση τους συνεχιστεί και το χειμώνα θα είναι πολύ άσχημη η συνέχεια(όχι δεν είμαι γκρουσούζα,αλλά λογική). Άλλες προτεραιότητες από αυτές του καλοκαιριού,άλλοι ρυθμοί ζωής... Ακόμα και θέληση να υπάρχει,συνήθως δεν αρκεί!!

Αλλά όλοι, ακόμα και αυτοί που δεν το παραδέχονται, ψάχνουν το ίδιο πράγμα. ΤΗΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ. Όλοι θέλουν να αρέσουν κακά τα ψέματα. Όλοι θέλουν να δείξουν ότι περνάει η μπογιά τους,ιδιαίτερα μετά από κάποια ερωτική απογοήτευση. Πάντως κακά τα ψέματα είναι λίγο βολική όλη αυτή η κατάσταση το καλοκαίρι. Να κάνεις ό,τι θες,να περνάς όσο καλύτερα μπορείς και κυρίως χωρίς τύψεις!!! Είναι όμως αυτό εφικτό; Η απάντηση είναι: ΝΑΙ

ΓΙ' ΑΥΤΟ HAVE FUN!!!

the end

Όλοι και αν όχι όλοι τότε σίγουρα οι περισσότεροι έχουμε αφήσει πίσω μας το καλοκαίρι του 2011. Άλλοι ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, άλλες ετοιμάζουν βαλίτσες για να πάνε τώρα διακοπές! (lucky u girls-αλίμονο σε μας).Anyway... Για όσους από μας τελείωσε το καλοκαίρι αυτό αναπόφευκτα, αναπολούμε όσα περάσε στις αμμουδερές παραλίες!
Εγώ δεν θα ξεχάσω την λεβεντογέννα ΚΡΗΤΗ ή οποία με φιλοξένησε μόνο μια εβδομάδα και μπορώ να πω οτι ήταν το καλύτερο σημείο του φετινού καλοκαιριού... Ό,τι και να πω είναι απλά ΛΙΓΟ. Παραλίες μαγευτικές και καλή παρέα είναι τα μόνα που χρειάζονται να περάσεις καλά... Άντε και καμιά μπύρα γιατί καλοκαίρι χωρίς μπύρα δεν είναι καλοκαίρι!
Και τώρα που καλούμαστε να επιστρέψουμε στην σκληρή πραγματικότητα,την αφόρητη ζέστη και το αναθεματισμένο διάβασμα της εξεταστικής, η μόνη διαφυγή μας είναι αυτές οι αναμνήσεις που θα μας γεμίζουν ανεμελιά και νοσταλγία...