Χαμένη Αθωότητα

Όταν είσαι μικρός όλα σου φαίνονται απλά.
Χωρίς ευθύνες.
Ξαφνικά καλείσαι να ωριμάσεις.
Όχι απο δική σου επιλογή.Κατά λάθος.
Ένα ατυχές γεγονός μπορεί να σε αλλάξει.
Να σε στιγματίσει.
Και έτσι αλλάζει όλη σου η ζωή.
Πρέπει να σταθείς στα πόδια σου.
Και να φερθείς σαν ενήλικος.
Σαν ενήλικος;
Μα τι λέω;
Είσαι ακόμα παιδί.
Θα μεγαλώσεις και εσύ.
Θα μάθεις...
Να μάθεις;
Τι να μάθεις;
Η ζωή σου έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα.
Και ακόμα το "πληρώνεις".
Ήρθε η ώρα να πολεμίσεις.
Και θα το κάνεις.
Σε αυτή τη μάχη δεν είσαι μόνος.
Θα έχεις άτομα που νοιάζονται για σένα.
Άνοιξε τα μάτια σου και δες.
Όχι, όχι μην κοιτάς απλά τριγύρω.
ΔΕΣ


*Για σένα που έχασες πολλά, αλλά έχεις πολλά να δώσεις, ΠΟΛΛΑ ακόμα...

Η πρώτη εντύπωση είναι που μετράει... Ή μήπως όχι;

Τις περισσότερες φορές όταν βλέπεις ένα άτομο δημιουργείται στο μυαλό σου,αυτόματα σχεδόν, η λεγόμενη "πρώτη εντύπωση". Συνήθως αυτή η πρώτη εντύπωση είναι και η σωστή. ΣΥΝΗΘΩΣ. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όπως εξαιρέσεις υπάρχουν και για όλα τα πράγματα. Όλοι έχουμε πει οτι δεν θα κάνουμε πράγματα και όμως τα κάναμε. Είναι αυτό το ποτέ μην λές ποτέ. Η ζωή όμως, τα φέρνει που αναγκαζόμαστε να αναιρέσουμε πράγματα για τα οποία είμασταν κατηγορηματικοί και πλέον οι λέξεις "ποτέ" και "πάντα" είναι απαγορευτικές.

Ας επιστρέψω στην αρχή γιατί ξέφυγα. Όπως έλεγα η πρώτη εντύπωση είναι ΣΥΝΗΘΩΣ η σωστή. Αλλά ενδέχεται να κάνεις και λάθος. Κατά κάποιο τρόπο όλοι έχουμε πέσει "θύματα" αυτής της πρώτης εντύπωσης και κάποιες φορές μάλιστα όχι με την κακή έννοια. Απλά όταν βλέπεις κάποιον για πρώτη φορά και έχεις ακούσει 2-3 ιστορίες(που κάθε άλλο παρά θετικές μπορείς να πεις ότι είναι) οι οποίες τον αφορούν,δεν μπορείς να πεις ότι δεν είσαι καχύποπτος ή αρνητικά προκατειλημμένος. Ο καθένας θα ήταν (όχι δεν δικιολογούμαι). Και έρχεται η στιγμή που απλά συναντάς αυτόν τον άνθρωπο και πιάνετε την κουβέντα (με την προκατάληψη να δεσπόζει). Όσο περνάει ο χρόνος και ανταλλάζεις απόψεις με τον άλλο αρχίζεις και αναρωτιέσαι μήπως τον αδίκησες τελικά, γιατί δεν είναι αυτο που πίστευες. Μετά το τέλος της συνάντησης μια ερώτηση είναι καρφωμένη στο μυαλό σου. "Οι άλλοι έκαναν λάθος ή εγώ;" Μετά λοιπόν από πολύ σκέψη και συζητήσεις επί συζητήσεων κατέληξα στο ότι ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατη προσωπικότητα και πως και εγώ και οι άλλοι έχουμε δίκιο. Ο καθένας συμπεριφέρεται διαφορετικά στον κάθε άνθρωπο που συναντά χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά διπρόσωπο ή οτιδήποτε. Απλά είναι εντελώς φυσιολογικό ο καθένας να φέρεται αλλιώς στον φίλο του,αλλιώς σε έναν απλό γνωστό, αλλιώς μέσα στη σχέση του και αλλιώς στον μπακάλη. Αυτό είναι το λεγόμενο καμουφλάζ και αποτελέι κατ'εμέ βασικό κανόνα επιβίωσης. Τις περισσότερες φορές μάλιστα οι εκλπήξεις είναι πολύ μεγάλες. Π.χ δεν είναι λίγες οι φορές που νεαρά άτομα(ανεξαρτήτως φύλου) να έχουν κάποια μπλεξίματα και οι γύρω γύρω (κυρίως γιαγιάδες) να λένε το κλασσικό "Μα ήταν καλό παιδί." ή το αντίστροφο. Δηλαδή κάποιος να φαίνεται και να δείχνει την εικόνα του "κωλόπαιδου" αλλά στην πραγματικότητα να είναι ένα κομμάτι μάλαμα (αν και η δεύτερη περίπτωση είναι η πλέον σπάνια σήμερα,αυτό δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει). Άρα είναι πολύ καλύτερο, κατά την άποψή μου, κάποιος να έχει τη δική του προσωπική άποψη για κάποιον -αφού πρώτα έχει συναναστραφεί μαζί του- ακόμα και αν αυτή η άποψη δεν είναι θετική, παρά να παρασυρθεί από άλλους και να καταλήξει να χάνει πολύτιμο χρόνο,με κάποιον που ισως αξίζει κάτι παραπάνω!

Déjà vu

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που για κάποιο λόγο νομίζουμε ότι τις έχουμε ξαναζήσει. Είτε στον ύπνο μας, είτε ακόμα χειρότερα στον ξύπνιο μας. Καθημερινά λοιπόν ζούμε καταστάσεις που μοιάζουν με άλλες και γνωρίζουμε ανθρώπους που μοιάζουν με άλλους. Είναι αυτό που λένε ότι η ζωή κάνει κύκλους. Δεν το πίστευα μέχρι πρότινος. Αλλά είναι μεγάλη αλήθεια και τελικά έπαψα να πιστεύω σε συμπτώσεις. Αν το καλοσκεφτείς όλοι ζούμε την κάποιες ιστορίες και αυτές επαναλαμβάνονται με εμάς πάντα βασικό πρόσωπο και άλλους συμπρωταγωνιστές. Και η παγίδα είναι στο ότι όλα δείχνουν ότι μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές οι καταστάσεις αλλά τελικά αποδεικνύονται τόσο ίδιες. Και στο τέλος βρίσκεσαι θεατής στο ίδιο έργο, χωρίς καν να μπορέσεις να αλλάξεις το παραμικρό στο σενάριο και αυτός ο φαύλος κύκλος δεν τελειώνει ποτέ. Απλά κάποια στιγμή πρέπει να το καταλάβεις και να πεις "ΤΕΛΟΣ". Μόλις το πεις αυτό, τότε είναι που μπορείς να διαχειριστείς διαφορετικά την κατάσταση και να τελειώσεις μια και καλή αυτό τον κύκλο. Αλλά ως τότε απλά κάνεις τα ίδια λάθη. Όπως πολύ σοφά μου είπε κάποιος " Εμείς οι άνθρωποι επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, γιατί δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας". Και έχει δίκιο. Όταν κάνεις λάθος ο πρώτος που κατηγορείς είναι ο εαυτός σου. Όμως βιάζεσαι τόσο πολύ να πας παρακάτω(μερικές φορές δεχόμενος πίεση και από τους γύρω σου) που ξεχνάς να τα βρεις με τον εαυτό σου. Το σπουδαιότερο για έναν άνθρωπο είναι να τα έχει καλά με τον εαυτό του και πάνω απ' όλα να τον αγαπάει και να τον ακούει. Να ακούει τις ανάγκες του και τα θέλω του. Ελάχιστοι το έχουν κάνει αυτό αλλά σίγουρα είναι ό, τι καλύτερο να βρίσκεσαι σε ισορροπία με τον ίδιο σου τον εαυτό. Το να κάνεις μια φορά ένα λάθος δεν λέει κάτι. Το μετά είναι που πρέπει να διαχειριστείς σωστά. Και βέβαια να μην ξανακάνεις το ίδιο λάθος δεύτερη φορά. Είναι δύσκολο ως και αναπόφευκτο αυτό γιατί ποτέ δεν μπορείς να καταλάβεις από την αρχή που έχεις μπλεχτεί. Αυτό φαίνεται μόνο εκ του αποτελέσματος (δυστυχώς). Το μόνο λοιπόν που μπορεί κάποιος να κάνει για να αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος είναι να τα βρει με τον εαυτό του. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να είναι πιο σωτήριο και πιο ανακουφιστικό. Και όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους. Ίσως αυτά να ακούγονται τετριμμένα και μπλα μπλα μπλα, αλλά ειλικρινά όσες φορές και αν δω μπροστά μου να διαδραματίζονται κάποιες καταστάσεις πάντα αντιδρώ με τον ίδιο τρόπο και ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είμαι η μόνη που δρα έτσι, ακόμα και αν αυτό δεν είναι και τόσο παρήγορο. 

Σαββατόβραδο στην Αθήνα!

Είναι εξωπραγματικό το τι μπορεί να κάνει κάποιος ώστε να μετατρέψει ένα  "μετά βίας κουνιέμαι από το κρεβάτι μου λόγω βαρεμάρας" Σαββατόβραδο σε μια αξιομνημόνευτη νυχτερινή έξοδο. Σημασία δεν έχει το μέρος αλλά η παρέα( όχι δεν είναι μύθος αυτό). Σε παίρνει λοιπόν τηλέφωνο κάποιος που έχετε καιρό να βρεθείτε, για να βγείτε. Δέχεσαι μετά χαράς αλλά εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα. Πρόβλημα πρώτο. Το μέρος. Άπειρες ιδέες και καταλήγεις σε 3-4 μέρη. "Ωραία εδώ είμαστε" λες. Επόμενο θέμα το τι ώρα θα κανονίσετε. Γυναικοπαρέα βλέπεις οπότε ο χρόνος είναι εντελώς υποκειμενικό πράγμα. Κανονίζεις λοιπόν και ώρα( και όπως αποδείχτηκε μετά, όλοι εμφανίστηκαν στην ώρα τους!!!). Και μετά το μείζον ζήτημα που αντιμετώπισα. "ΤΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ... ". Όχι επειδή είμαι γυναίκα, αλλά επειδή με αυτόν τον κωλόκαιρο δεν μπορείς να ντυθείς και να είσαι εντάξει. Τη μια στιγμή θα ζεσταίνεσαι την άλλη θα κρυώνεις. Anyway με τα πολλά ετοιμάζεσαι και φεύγεις από το σπίτι.

Συναντάς τα υπόλοιπα μέλη της παρέας (στην ώρα τους όλοι όπως προείπα) και ξεκινάς για το σημείο Νο 1. Μετά απο κανα 20λεπτο φτάνεις. ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ. Οκ απογοητεύεσαι αλλά η αλήθεια είναι ότι έχεις και κάτι άλλο κατά νου οπότε δεν σε πολυνοιάζει. Πας στο 2ο μέρος. Πάλι πανικός (Ανάθεμα την οικονομική κρίση- κάτι τέτοια βλέπει ο αγαπητός Πάγκαλος και λέει ότι λεφτά υπάρχουν). Μετά από πολύ κουβέντα αποφασίσαμε να κάτσουμε Πανόρμου σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι (όνομα δεν θυμάμαι, όχι ότι έχει σημασία). Ήπιαμε τα ποτάκια μας κυριλέ και αποφασίσαμε να γυρίσουμε. Μετρό γιόκ. Οπότε οι λύσεις είναι 2. Ή το παίρνεις με τα πόδια ή δίνεις λεφτά στον πιο μισητό επαγγελματικό κλάδο (που ειλικρινά εύχομαι να μην πέσω ποτέ στην ανάγκη τους). Τελικά αποφασίζουμε να το κόψουμε με τα πόδια μέχρι Σύνταγμα και μετά από κει το λατρεμένω 24-7 λεωφορείο 040.

Διασχίζοντας την Κηφισίας και τη Βασιλίσσης Σοφίας 2μιση η ώρα το βράδυ και εν μέσω βροχής,μόνο ενδιαφέρον μπορεί να είναι. Ομπρέλα στο χέρι και πλήρης άγνοια κινδύνου έτσι γιατί μπορούμε! Ανακαλύψαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στο δρόμο όπως την πρεσβία της Αργεντινής  και το δικηγορικό γραφείο του προσφιλέστατου Αλέξη Κούγια. Το αξιοθαύμαστο βέβαια ήταν ότι όλη η διαδρομή αυτή έγινε τραγουδώντας όποιο καμμένο τραγούδι μας ερχόταν στο μυαλό οπότε αποκτά άλλο κύρος το να βλέπεις 3 κοπέλες μέσα στη βροχή να τραγουδανε... Και φτάνοντας λοιπον στο Σύνταγμα πήγαμε να περιμένουμε αυτό το λατρεμένο 040. Που by the way όποτε μπαίνω μέσα εύχομαι να μην έμπαινα. Και αφου περιμέναμε πάνω απο μισή ώρα να έρθει μπήκαμε τελικά μέσα. Και εκεί είναι που εξεπλάγειν πραγματικά. Τελικά τα λεωφορεία του ΟΑΣΑ έχουν εξελιχθεί. Φτάνουν σε σημείο να ανοιγουν μόνα τους τις πόρτες χωρίς καν να πατάει ο οδηγός το κουμπί και μάλιστα και όταν βρίσκεται εν κινήσει(μεγάλη Ελλάδα). Και αφού ρυθμίστηκε και αυτό το μικρόοο τεχνικό προβληματάκι με την πόρτα,με αυτοσχέδια πατέντα του οδηγού βεβαιώς βεβαίως φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας και στα ζεστά κρεβατάκια μας. Όλη αυτή  εμπειρία αυτή εκτός απο το γελιο και το ηθικό δίδαγμα του να μην κυκλοφορείς βραδυ στο Κεντρο μου αφήσε και ένα ωραιότατο κρύωμα. Α και κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω στις αγαπημένες μου φίλες γιάυτο το υπέροχο Σαββατόβραδο και να τους υπενθυμίσω πως άλλη φορά να το κανονίζουμε 2-3 μέρες νωρίτερα. Ευχαριστώ προκαταβολικά!

τύχη βουνό!

Οι περισσότεροι την καταριούνται και την βρίζουν. Άλλοι την έχουν και δεν το ξέρουν μέχρι να την χάσουν και άλλοι, ελάχιστοι, την έχουν για πάρα πολύ καιρό. Ο λόγος για την τύχη. Σημαντικός παράγοντας στην ζωή μας. Δεν αφορά μόνο τα λεγόμενα "τυχερά" παιχνίδια αλλά την καθημερινότητά μας. Η ζωή απαρτίζεται από τυχαία γεγονότα- συνήθως ασύνδετα μεταξύ τους, ή τουλάχιστον στα μάτια μας φαίνονται έτσι- που καλώς ή κακώς μας έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση.


Συνήθως είναι αυτό που λένε, "να είσαι τη σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος(και με το σωστό άνθρωπο)". Όλο το παραπάνω θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αυτό που λέμε και timing αλλά εγώ το ενσωματώνω με την τύχη. Τελικά ό,τι μας συμβαίνει μπορούμε να το προλάβουμε και να το αλλάξουμε; Μάλλον όχι. Όσο μοιρολατρικό και να ακουστεί (και τονίζω ότι κάθε άλλο παρά συμπαθώ τη μοιρολατρία!) όλα συμβαίνουν για ένα λόγο. Ναι, θα μου πεις πως το ξέρεις αυτό; Είναι απλό. Δεν το ξέρεις.


Γενικός κανόνας που ισχύει είναι ότι η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Κάτι που σημαίνει ότι γενικά στη ζωή μας θα πρέπει να κάνουμε και εμείς τις κινήσεις μας και να μην μένουμε άπραγοι σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις μας και τις επιλογές μας( και η Θεά Τύχη θα κάνει τα υπόλοιπα). Αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρκεστούμε σε αυτό. Πρέπει να κυνηγάμε ό,τι θέλουμε να πετύχουμε ανεξάρτητα από το αν μας ευνοεί η τύχη ή όχι.


Είναι πάρα πολλές οι φορές που μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν είχαμε κάνει ή δεν είχαμε κάνει κάποια πράξη. Αλλά αυτό που παίζει σπουδαιότερο ρόλο είναι το αν έχεις ή όχι την τύχη με το μέρος σου. Αν την έχεις τότε θα πεισθείς, εκ του αποτελέσματος πάντα, πως πήρες την καλύτερη δυνατή απόφαση. Αν όχι θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.


Το χειρότερο βέβαια είναι να είσαι στο σωστό μέρος, αλλά τη λάθος στιγμή. Σε πολλούς πρέπει να έχει συμβεί. Να γνωρίζεις κάπου,κάποιον άνθρωπο, ο οποίος αποδεικνύεται πως είναι ό,τι χρειάζεσαι αλλά λόγο συνθηκών και καταστάσεων αδυνατείς να τον αξιοποιήσεις. Και κάπου εκεί είναι που λες "ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΟΥ". Ναι έχει συμβεί και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Καλώς ή κακώς κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με την τύχη. είναι μια αόρατη δύναμη ένας αστάθμητος παράγοντας που μπορεί να κατευθύνει τις ζωές μας χωρίς να ξέρουμε που ακριβώς μας πάει,παρά μόνο όταν φτάσουμε στο τελικό μας προορισμό.

Απλά.... άγνωστοι!

Με την εδραίωση του facebook  στις ζωές μας, έχουν αντικατασταθεί οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν υπάρχει αμεσότητα πλέον και ο κάθε βλάκας,ηλίθιος, πέφτουλας σε κάνει add και αρχίζει τα like και τα comment. Ναι εντάξει οι περισσότεροι έτσι κάνουν. Υπάρχουν και εξαιρέσεις βεβαίως. Είναι κάποια άτομα που παλιότερα μπορεί και να τα ήξερες (φυσιογνωμικά τουλάχιστον) και δεν είχες ποτέ την ευκαιρία να τα μάθεις καλύτερα... Ώσπου κάποια στιγμή χωρίς προφανή λόγο αρχίζεις κουβέντα.

Στην αρχή είναι οι κλασικοί διάλογοι:" τι κάνεις;" , "καλά εσύ;" κτλ κτλ. Αλλά σιγά σιγά μαθαίνεις τον άλλο καλύτερα. Μαθαίνεις πράγματα που δεν περίμενες να στα πει ένας άγνωστος. Πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δεν περίμενες να ακούσεις. Και με τη σειρά σου μιλάς και εσύ. Ανοιγέσαι χωρίς να "φοβάσαι" μήπως χρησιμοποιηθούν αυτά που θα πεις εναντίον σου. Είσαι απλά ο εαυτός σου!

Είναι γεγονός τελικά. Σε άγνωστους μιλάς πιο εύκολα. Δεν σε ξέρουν και αυτό σου δίνει την δυνατότητα να ακούσεις και δυο σωστές κουβέντες. Μια αντικειμενική κρίση βρε αδερφέ. Χωρις να υπάρχει δόλος. Και το ίδιο κάνεις και εσύ. Ενδέχεται ο άλλος να αρχίσει να λέει και μπαρούφες.Αλλά αν δεν λέει; Αν τελικά πάνω κάτω έχεις τα ίδια βιώματα, τις ίδιες ανησυχίες; Είναι πολύ καλό να ξέρεις ότι κάποιος μπορεί να σε καταλάβει και ίσως να σε συμβουλεύσει. 

Kαμιά φορά όλοι έχουμε ανάγκη ένα "φρέσκο" μάτι για να αξιολογήσει τις καταστάσεις γύρω μας. Είναι εντυπωσιακό πόσο μέσα μπορεί να πέσει αυτός ο άγνωστος ή ακόμα καλύτερα πόσο καλές διαφορετικές από τις δικές μας οπτικές πάνω στο ίδιο θέμα μπορεί να δώσει. Μπορεί τα μουσικά, κινηματογραφικά κτλ γούστα να είναι εκ διαμέτρου αντίθετα αλλά αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο γιατί η συμβουλή παραμένει συμβουλή είτε έρχεται από τη μάνα σου, είτε απο τον παπά της ενορίας. Μέσα από τη συνομιλία με έναν άγνωστο το μόνο που έχεις να χάσεις είναι χρόνος. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο...