Με την εδραίωση του facebook στις ζωές μας, έχουν αντικατασταθεί οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν υπάρχει αμεσότητα πλέον και ο κάθε βλάκας,ηλίθιος, πέφτουλας σε κάνει add και αρχίζει τα like και τα comment. Ναι εντάξει οι περισσότεροι έτσι κάνουν. Υπάρχουν και εξαιρέσεις βεβαίως. Είναι κάποια άτομα που παλιότερα μπορεί και να τα ήξερες (φυσιογνωμικά τουλάχιστον) και δεν είχες ποτέ την ευκαιρία να τα μάθεις καλύτερα... Ώσπου κάποια στιγμή χωρίς προφανή λόγο αρχίζεις κουβέντα.
Στην αρχή είναι οι κλασικοί διάλογοι:" τι κάνεις;" , "καλά εσύ;" κτλ κτλ. Αλλά σιγά σιγά μαθαίνεις τον άλλο καλύτερα. Μαθαίνεις πράγματα που δεν περίμενες να στα πει ένας άγνωστος. Πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δεν περίμενες να ακούσεις. Και με τη σειρά σου μιλάς και εσύ. Ανοιγέσαι χωρίς να "φοβάσαι" μήπως χρησιμοποιηθούν αυτά που θα πεις εναντίον σου. Είσαι απλά ο εαυτός σου!
Είναι γεγονός τελικά. Σε άγνωστους μιλάς πιο εύκολα. Δεν σε ξέρουν και αυτό σου δίνει την δυνατότητα να ακούσεις και δυο σωστές κουβέντες. Μια αντικειμενική κρίση βρε αδερφέ. Χωρις να υπάρχει δόλος. Και το ίδιο κάνεις και εσύ. Ενδέχεται ο άλλος να αρχίσει να λέει και μπαρούφες.Αλλά αν δεν λέει; Αν τελικά πάνω κάτω έχεις τα ίδια βιώματα, τις ίδιες ανησυχίες; Είναι πολύ καλό να ξέρεις ότι κάποιος μπορεί να σε καταλάβει και ίσως να σε συμβουλεύσει.
Kαμιά φορά όλοι έχουμε ανάγκη ένα "φρέσκο" μάτι για να αξιολογήσει τις καταστάσεις γύρω μας. Είναι εντυπωσιακό πόσο μέσα μπορεί να πέσει αυτός ο άγνωστος ή ακόμα καλύτερα πόσο καλές διαφορετικές από τις δικές μας οπτικές πάνω στο ίδιο θέμα μπορεί να δώσει. Μπορεί τα μουσικά, κινηματογραφικά κτλ γούστα να είναι εκ διαμέτρου αντίθετα αλλά αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο γιατί η συμβουλή παραμένει συμβουλή είτε έρχεται από τη μάνα σου, είτε απο τον παπά της ενορίας. Μέσα από τη συνομιλία με έναν άγνωστο το μόνο που έχεις να χάσεις είναι χρόνος. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου