Τις περισσότερες φορές όταν βλέπεις ένα άτομο δημιουργείται στο μυαλό σου,αυτόματα σχεδόν, η λεγόμενη "πρώτη εντύπωση". Συνήθως αυτή η πρώτη εντύπωση είναι και η σωστή. ΣΥΝΗΘΩΣ. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όπως εξαιρέσεις υπάρχουν και για όλα τα πράγματα. Όλοι έχουμε πει οτι δεν θα κάνουμε πράγματα και όμως τα κάναμε. Είναι αυτό το ποτέ μην λές ποτέ. Η ζωή όμως, τα φέρνει που αναγκαζόμαστε να αναιρέσουμε πράγματα για τα οποία είμασταν κατηγορηματικοί και πλέον οι λέξεις "ποτέ" και "πάντα" είναι απαγορευτικές.
Ας επιστρέψω στην αρχή γιατί ξέφυγα. Όπως έλεγα η πρώτη εντύπωση είναι ΣΥΝΗΘΩΣ η σωστή. Αλλά ενδέχεται να κάνεις και λάθος. Κατά κάποιο τρόπο όλοι έχουμε πέσει "θύματα" αυτής της πρώτης εντύπωσης και κάποιες φορές μάλιστα όχι με την κακή έννοια. Απλά όταν βλέπεις κάποιον για πρώτη φορά και έχεις ακούσει 2-3 ιστορίες(που κάθε άλλο παρά θετικές μπορείς να πεις ότι είναι) οι οποίες τον αφορούν,δεν μπορείς να πεις ότι δεν είσαι καχύποπτος ή αρνητικά προκατειλημμένος. Ο καθένας θα ήταν (όχι δεν δικιολογούμαι). Και έρχεται η στιγμή που απλά συναντάς αυτόν τον άνθρωπο και πιάνετε την κουβέντα (με την προκατάληψη να δεσπόζει). Όσο περνάει ο χρόνος και ανταλλάζεις απόψεις με τον άλλο αρχίζεις και αναρωτιέσαι μήπως τον αδίκησες τελικά, γιατί δεν είναι αυτο που πίστευες. Μετά το τέλος της συνάντησης μια ερώτηση είναι καρφωμένη στο μυαλό σου. "Οι άλλοι έκαναν λάθος ή εγώ;" Μετά λοιπόν από πολύ σκέψη και συζητήσεις επί συζητήσεων κατέληξα στο ότι ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατη προσωπικότητα και πως και εγώ και οι άλλοι έχουμε δίκιο. Ο καθένας συμπεριφέρεται διαφορετικά στον κάθε άνθρωπο που συναντά χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά διπρόσωπο ή οτιδήποτε. Απλά είναι εντελώς φυσιολογικό ο καθένας να φέρεται αλλιώς στον φίλο του,αλλιώς σε έναν απλό γνωστό, αλλιώς μέσα στη σχέση του και αλλιώς στον μπακάλη. Αυτό είναι το λεγόμενο καμουφλάζ και αποτελέι κατ'εμέ βασικό κανόνα επιβίωσης. Τις περισσότερες φορές μάλιστα οι εκλπήξεις είναι πολύ μεγάλες. Π.χ δεν είναι λίγες οι φορές που νεαρά άτομα(ανεξαρτήτως φύλου) να έχουν κάποια μπλεξίματα και οι γύρω γύρω (κυρίως γιαγιάδες) να λένε το κλασσικό "Μα ήταν καλό παιδί." ή το αντίστροφο. Δηλαδή κάποιος να φαίνεται και να δείχνει την εικόνα του "κωλόπαιδου" αλλά στην πραγματικότητα να είναι ένα κομμάτι μάλαμα (αν και η δεύτερη περίπτωση είναι η πλέον σπάνια σήμερα,αυτό δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει). Άρα είναι πολύ καλύτερο, κατά την άποψή μου, κάποιος να έχει τη δική του προσωπική άποψη για κάποιον -αφού πρώτα έχει συναναστραφεί μαζί του- ακόμα και αν αυτή η άποψη δεν είναι θετική, παρά να παρασυρθεί από άλλους και να καταλήξει να χάνει πολύτιμο χρόνο,με κάποιον που ισως αξίζει κάτι παραπάνω!
Ας επιστρέψω στην αρχή γιατί ξέφυγα. Όπως έλεγα η πρώτη εντύπωση είναι ΣΥΝΗΘΩΣ η σωστή. Αλλά ενδέχεται να κάνεις και λάθος. Κατά κάποιο τρόπο όλοι έχουμε πέσει "θύματα" αυτής της πρώτης εντύπωσης και κάποιες φορές μάλιστα όχι με την κακή έννοια. Απλά όταν βλέπεις κάποιον για πρώτη φορά και έχεις ακούσει 2-3 ιστορίες(που κάθε άλλο παρά θετικές μπορείς να πεις ότι είναι) οι οποίες τον αφορούν,δεν μπορείς να πεις ότι δεν είσαι καχύποπτος ή αρνητικά προκατειλημμένος. Ο καθένας θα ήταν (όχι δεν δικιολογούμαι). Και έρχεται η στιγμή που απλά συναντάς αυτόν τον άνθρωπο και πιάνετε την κουβέντα (με την προκατάληψη να δεσπόζει). Όσο περνάει ο χρόνος και ανταλλάζεις απόψεις με τον άλλο αρχίζεις και αναρωτιέσαι μήπως τον αδίκησες τελικά, γιατί δεν είναι αυτο που πίστευες. Μετά το τέλος της συνάντησης μια ερώτηση είναι καρφωμένη στο μυαλό σου. "Οι άλλοι έκαναν λάθος ή εγώ;" Μετά λοιπόν από πολύ σκέψη και συζητήσεις επί συζητήσεων κατέληξα στο ότι ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατη προσωπικότητα και πως και εγώ και οι άλλοι έχουμε δίκιο. Ο καθένας συμπεριφέρεται διαφορετικά στον κάθε άνθρωπο που συναντά χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά διπρόσωπο ή οτιδήποτε. Απλά είναι εντελώς φυσιολογικό ο καθένας να φέρεται αλλιώς στον φίλο του,αλλιώς σε έναν απλό γνωστό, αλλιώς μέσα στη σχέση του και αλλιώς στον μπακάλη. Αυτό είναι το λεγόμενο καμουφλάζ και αποτελέι κατ'εμέ βασικό κανόνα επιβίωσης. Τις περισσότερες φορές μάλιστα οι εκλπήξεις είναι πολύ μεγάλες. Π.χ δεν είναι λίγες οι φορές που νεαρά άτομα(ανεξαρτήτως φύλου) να έχουν κάποια μπλεξίματα και οι γύρω γύρω (κυρίως γιαγιάδες) να λένε το κλασσικό "Μα ήταν καλό παιδί." ή το αντίστροφο. Δηλαδή κάποιος να φαίνεται και να δείχνει την εικόνα του "κωλόπαιδου" αλλά στην πραγματικότητα να είναι ένα κομμάτι μάλαμα (αν και η δεύτερη περίπτωση είναι η πλέον σπάνια σήμερα,αυτό δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει). Άρα είναι πολύ καλύτερο, κατά την άποψή μου, κάποιος να έχει τη δική του προσωπική άποψη για κάποιον -αφού πρώτα έχει συναναστραφεί μαζί του- ακόμα και αν αυτή η άποψη δεν είναι θετική, παρά να παρασυρθεί από άλλους και να καταλήξει να χάνει πολύτιμο χρόνο,με κάποιον που ισως αξίζει κάτι παραπάνω!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου