Είναι εξωπραγματικό το τι μπορεί να κάνει κάποιος ώστε να μετατρέψει ένα "μετά βίας κουνιέμαι από το κρεβάτι μου λόγω βαρεμάρας" Σαββατόβραδο σε μια αξιομνημόνευτη νυχτερινή έξοδο. Σημασία δεν έχει το μέρος αλλά η παρέα( όχι δεν είναι μύθος αυτό). Σε παίρνει λοιπόν τηλέφωνο κάποιος που έχετε καιρό να βρεθείτε, για να βγείτε. Δέχεσαι μετά χαράς αλλά εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα. Πρόβλημα πρώτο. Το μέρος. Άπειρες ιδέες και καταλήγεις σε 3-4 μέρη. "Ωραία εδώ είμαστε" λες. Επόμενο θέμα το τι ώρα θα κανονίσετε. Γυναικοπαρέα βλέπεις οπότε ο χρόνος είναι εντελώς υποκειμενικό πράγμα. Κανονίζεις λοιπόν και ώρα( και όπως αποδείχτηκε μετά, όλοι εμφανίστηκαν στην ώρα τους!!!). Και μετά το μείζον ζήτημα που αντιμετώπισα. "ΤΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ... ". Όχι επειδή είμαι γυναίκα, αλλά επειδή με αυτόν τον κωλόκαιρο δεν μπορείς να ντυθείς και να είσαι εντάξει. Τη μια στιγμή θα ζεσταίνεσαι την άλλη θα κρυώνεις. Anyway με τα πολλά ετοιμάζεσαι και φεύγεις από το σπίτι.
Συναντάς τα υπόλοιπα μέλη της παρέας (στην ώρα τους όλοι όπως προείπα) και ξεκινάς για το σημείο Νο 1. Μετά απο κανα 20λεπτο φτάνεις. ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ. Οκ απογοητεύεσαι αλλά η αλήθεια είναι ότι έχεις και κάτι άλλο κατά νου οπότε δεν σε πολυνοιάζει. Πας στο 2ο μέρος. Πάλι πανικός (Ανάθεμα την οικονομική κρίση- κάτι τέτοια βλέπει ο αγαπητός Πάγκαλος και λέει ότι λεφτά υπάρχουν). Μετά από πολύ κουβέντα αποφασίσαμε να κάτσουμε Πανόρμου σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι (όνομα δεν θυμάμαι, όχι ότι έχει σημασία). Ήπιαμε τα ποτάκια μας κυριλέ και αποφασίσαμε να γυρίσουμε. Μετρό γιόκ. Οπότε οι λύσεις είναι 2. Ή το παίρνεις με τα πόδια ή δίνεις λεφτά στον πιο μισητό επαγγελματικό κλάδο (που ειλικρινά εύχομαι να μην πέσω ποτέ στην ανάγκη τους). Τελικά αποφασίζουμε να το κόψουμε με τα πόδια μέχρι Σύνταγμα και μετά από κει το λατρεμένω 24-7 λεωφορείο 040.
Διασχίζοντας την Κηφισίας και τη Βασιλίσσης Σοφίας 2μιση η ώρα το βράδυ και εν μέσω βροχής,μόνο ενδιαφέρον μπορεί να είναι. Ομπρέλα στο χέρι και πλήρης άγνοια κινδύνου έτσι γιατί μπορούμε! Ανακαλύψαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στο δρόμο όπως την πρεσβία της Αργεντινής και το δικηγορικό γραφείο του προσφιλέστατου Αλέξη Κούγια. Το αξιοθαύμαστο βέβαια ήταν ότι όλη η διαδρομή αυτή έγινε τραγουδώντας όποιο καμμένο τραγούδι μας ερχόταν στο μυαλό οπότε αποκτά άλλο κύρος το να βλέπεις 3 κοπέλες μέσα στη βροχή να τραγουδανε... Και φτάνοντας λοιπον στο Σύνταγμα πήγαμε να περιμένουμε αυτό το λατρεμένο 040. Που by the way όποτε μπαίνω μέσα εύχομαι να μην έμπαινα. Και αφου περιμέναμε πάνω απο μισή ώρα να έρθει μπήκαμε τελικά μέσα. Και εκεί είναι που εξεπλάγειν πραγματικά. Τελικά τα λεωφορεία του ΟΑΣΑ έχουν εξελιχθεί. Φτάνουν σε σημείο να ανοιγουν μόνα τους τις πόρτες χωρίς καν να πατάει ο οδηγός το κουμπί και μάλιστα και όταν βρίσκεται εν κινήσει(μεγάλη Ελλάδα). Και αφού ρυθμίστηκε και αυτό το μικρόοο τεχνικό προβληματάκι με την πόρτα,με αυτοσχέδια πατέντα του οδηγού βεβαιώς βεβαίως φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας και στα ζεστά κρεβατάκια μας. Όλη αυτή εμπειρία αυτή εκτός απο το γελιο και το ηθικό δίδαγμα του να μην κυκλοφορείς βραδυ στο Κεντρο μου αφήσε και ένα ωραιότατο κρύωμα. Α και κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω στις αγαπημένες μου φίλες γιάυτο το υπέροχο Σαββατόβραδο και να τους υπενθυμίσω πως άλλη φορά να το κανονίζουμε 2-3 μέρες νωρίτερα. Ευχαριστώ προκαταβολικά!
Συναντάς τα υπόλοιπα μέλη της παρέας (στην ώρα τους όλοι όπως προείπα) και ξεκινάς για το σημείο Νο 1. Μετά απο κανα 20λεπτο φτάνεις. ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ. Οκ απογοητεύεσαι αλλά η αλήθεια είναι ότι έχεις και κάτι άλλο κατά νου οπότε δεν σε πολυνοιάζει. Πας στο 2ο μέρος. Πάλι πανικός (Ανάθεμα την οικονομική κρίση- κάτι τέτοια βλέπει ο αγαπητός Πάγκαλος και λέει ότι λεφτά υπάρχουν). Μετά από πολύ κουβέντα αποφασίσαμε να κάτσουμε Πανόρμου σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι (όνομα δεν θυμάμαι, όχι ότι έχει σημασία). Ήπιαμε τα ποτάκια μας κυριλέ και αποφασίσαμε να γυρίσουμε. Μετρό γιόκ. Οπότε οι λύσεις είναι 2. Ή το παίρνεις με τα πόδια ή δίνεις λεφτά στον πιο μισητό επαγγελματικό κλάδο (που ειλικρινά εύχομαι να μην πέσω ποτέ στην ανάγκη τους). Τελικά αποφασίζουμε να το κόψουμε με τα πόδια μέχρι Σύνταγμα και μετά από κει το λατρεμένω 24-7 λεωφορείο 040.
Διασχίζοντας την Κηφισίας και τη Βασιλίσσης Σοφίας 2μιση η ώρα το βράδυ και εν μέσω βροχής,μόνο ενδιαφέρον μπορεί να είναι. Ομπρέλα στο χέρι και πλήρης άγνοια κινδύνου έτσι γιατί μπορούμε! Ανακαλύψαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στο δρόμο όπως την πρεσβία της Αργεντινής και το δικηγορικό γραφείο του προσφιλέστατου Αλέξη Κούγια. Το αξιοθαύμαστο βέβαια ήταν ότι όλη η διαδρομή αυτή έγινε τραγουδώντας όποιο καμμένο τραγούδι μας ερχόταν στο μυαλό οπότε αποκτά άλλο κύρος το να βλέπεις 3 κοπέλες μέσα στη βροχή να τραγουδανε... Και φτάνοντας λοιπον στο Σύνταγμα πήγαμε να περιμένουμε αυτό το λατρεμένο 040. Που by the way όποτε μπαίνω μέσα εύχομαι να μην έμπαινα. Και αφου περιμέναμε πάνω απο μισή ώρα να έρθει μπήκαμε τελικά μέσα. Και εκεί είναι που εξεπλάγειν πραγματικά. Τελικά τα λεωφορεία του ΟΑΣΑ έχουν εξελιχθεί. Φτάνουν σε σημείο να ανοιγουν μόνα τους τις πόρτες χωρίς καν να πατάει ο οδηγός το κουμπί και μάλιστα και όταν βρίσκεται εν κινήσει(μεγάλη Ελλάδα). Και αφού ρυθμίστηκε και αυτό το μικρόοο τεχνικό προβληματάκι με την πόρτα,με αυτοσχέδια πατέντα του οδηγού βεβαιώς βεβαίως φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας και στα ζεστά κρεβατάκια μας. Όλη αυτή εμπειρία αυτή εκτός απο το γελιο και το ηθικό δίδαγμα του να μην κυκλοφορείς βραδυ στο Κεντρο μου αφήσε και ένα ωραιότατο κρύωμα. Α και κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω στις αγαπημένες μου φίλες γιάυτο το υπέροχο Σαββατόβραδο και να τους υπενθυμίσω πως άλλη φορά να το κανονίζουμε 2-3 μέρες νωρίτερα. Ευχαριστώ προκαταβολικά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου